Eindelijk in goede handen


Eindelijk in goede handen

Het verhaal van Suus (36)

Je bent al boos omdat je lichaam je in de steek laat, maar je geeft de moed op als je niet serieus genomen wordt. De 36-jarige Suus, goudsmid in opleiding leed jarenlang onder heftige hartritmestoornissen. Een oorzaak wordt niet gevonden maar haar conditie gaat steeds verder achteruit. Ze moet er maar mee leren leven, vindt haar cardioloog. In de praktijk betekent dat: stoppen met werken, geen inspanning en geen sociaal leven. Dan wordt ze door een vervanger van haar huisarts gewezen op de nieuwe buitenpolikliniek van de cardiologen van het St. Antonius Ziekenhuis:  St. Antonius Cardicare. Als ze in oktober 2009 belt voor een afspraak voor een second opinion komt ze bijna niet uit haar woorden. Ze is letterlijk buiten adem en te geëmotioneerd. Het had al te lang geduurd.

Het boezemfibrilleren begon zo'n dertien jaar geleden. "Als ik op de bank zat, klopte mijn hart soms alsof ik net de marathon had gelopen", vertelt ze. Het is er dan nog niet zo frequent. Ze krijgt selokeen voorgeschreven waar ze redelijk goed op reageert. Als ze na de middelbare school gaat werken krijgt ze meer klachten. Ze moet drie keer van haar fiets stappen op weg naar kantoor anders redt ze het niet. Ondanks een zittend beroep, ze is administratief medewerker, wordt het steeds moeilijker om het werken vol te houden. Dankzij haar collega's die haar halen en brengen en voor haar inspringen als ze een moeilijke dag heeft, kan ze toch deel blijven nemen aan het normale leven. Haar cardioloog weet niet goed raad met haar klachten en schrijft steeds zwaardere medicijnen voor met steeds heftigere bijwerkingen. Maar het helpt niet. Ze begint met yoga, probeert verschillende diëten en moet uiteindelijk accepteren dat ze niet meer alles kan doen. Niet meer met vriendinnen uitgaan, niet fietsen en stoppen met haar opleiding tot goudsmid. Het blijkt ook lastig de ritmestoornissen vast te leggen op een hartfilmpje. Suus vertelt: "Een paar keer was het 's nachts zo erg dat ik naar de spoedeisende hulp ben gegaan, maar vaak was mijn hart alweer in een normaal ritme als ik daar aankwam. De reactie is dan nogal luchtig. Ik was nog jong. Eén keer "piekte" ik tijdens het ECG waar de dienstdoende co-assistent nogal van schrok. Hij verwachtte dit niet bij iemand van mijn leeftijd.  Maar de volgende ochtend werd ik toch gewoon weer naar huis gestuurd.  Ik moest het maar met mijn cardioloog verder bespreken en die kon niets anders bedenken dan weer meer pillen. Het was om moedeloos van te worden en het ergste is dat je zo aan jezelf gaat twijfelen. Een plaatsvervanger van mijn huisarts raadde mij aan naar het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein te gaan voor een second opinion. Volgens hem zaten daar de beste cardiologen. Het toeval wilde dat deze cardiologen net een nieuw centrum hadden opgericht in Blaricum waar ze volgens een nieuw concept werken: St. Antonius Cardicare."

"Ik kwam terecht in een warm bad. Het begon al tijdens het telefoongesprek om de afspraak te maken. Ik was zo benauwd dat ik niet uit mijn woorden kon komen. Degene aan de telefoon bleef heel rustig wachten tot ik mijn verhaal kon doen. Binnenkomen bij Cardicare was een aangename verrassing. Het centrum ligt midden in Blaricum, is echt klein en lijkt in niets op een ziekenhuis. De receptioniste wist mijn naam en mijn man en ik kregen thee aangeboden terwijl we wachtten op de cardioloog. Ik voelde me heel rustig worden. Mijn dossier was al opgevraagd en ik kon direct merken dat Dr. Maarten Jan Suttorp dit ook al had bekeken. Hij legde mij uit waar hij aan dacht en welke onderzoeken hij wilde doen. Dat kon allemaal direct bij Cardicare plaatsvinden. Daarna zouden we verder praten. Ik was onder de indruk van de professionaliteit van het personeel. Een verpleegkundige neemt een gedetailleerde vragenlijst met je door, meet je bloeddruk en maakt een hartfilmpje. Ook wordt meteen bloed afgenomen en onderzocht. Wat ik vooral heel erg  fijn vond was dat de echolaborante me tijdens het maken van het echocardiogram liet meekijken, antwoord gaf op mijn vragen en me uitlegde wat ze zag. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Na de inspanningstest was er gelegenheid om te douchen en wachtten mijn man en ik op het gesprek met Dr. Suttorp. Die had inmiddels alle uitslagen binnen. In alle rust besprak hij met mij de behandelmogelijkheden. Hij dacht aan ablatie maar wilde eerst kijken hoe ik zou reageren op andere medicijnen. Er werd zo uitgebreid de tijd voor me genomen en iedereen was zo vriendelijk dat er die middag een last van mijn schouders viel. Ik had eindelijk het gevoel dat ik in goede handen was.

Dat gevoel is gebleven. Tot op de dag van vandaag. Niet alleen bij Cardicare maar ook met de vervolgbehandeling in het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. Alles wordt even zorgvuldig gedaan. Omdat de medicijnen niet de gewenste uitwerking hadden werd mij geadviseerd om serieus na te denken over ablatie. Een ingrijpende behandeling waarbij cellen in de hartwand met een kleine elektrode worden weggebrand. Een gezond hart klopt in een bepaald ritme dat wordt geregeld door elektrische prikkels. Als je last hebt van boezemfibrilleren dan volgen die prikkels een verkeerde route. Door ablatie worden littekens veroorzaakt die deze verkeerde route afsluiten waardoor de ritmestoornissen minder of helemaal niet meer optreden. Tijdens de ablatie ben je bij kennis omdat ze willen zien hoe je reageert op kunstmatig opgewekte ritmestoornissen. Je kunt je voorstellen hoe zwaar dat is, maar iedereen was even lief voor me. Ze houden letterlijk je hand vast.

Die ablatie was echt de oplossing. Ik voelde me direct al veel beter. De dagen daarna drong het langzaam tot me door hoe mijn leven jarenlang werd bepaald door die ritmestoornissen. Ik was er zo aan gewend dat ik ze elk moment verwachtte. Maar ze waren weg en ze bleven weg. Het was een wonder."