Het verhaal van Rob (52)

Achteraf waren de signalen duidelijk. Een jaar geleden eigenlijk ook al, maar toen ging het zo snel weer weg dat hij er niets mee deed. Nu valt er niets meer te ontkennen. Het kleine wandelingetje op zondagmorgen van zijn auto naar de kerk is hem al te veel. Een bezoek aan een cardioloog past pas een paar dagen later in zijn drukke programma maar op woensdagochtend zit hij dan toch bij Cardicare. Diezelfde middag wordt hij gedotterd in het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein.

Rob is 52, een grote, kwieke en doortastende man. Hij is zelfstandig ondernemer. Vaak druk, altijd bezig, weinig rust. "Niet echt een sportman" zegt hij zelf "maar ik geef mij ook niet snel gewonnen. Het zal mij niet gebeuren dat ik langzamer ski dan één van mijn vier zoons. In de zomervakantie deden we nog een wedstrijdje wie er het langst onder water kon zwemmen."

Die zondag, twee maanden geleden, voelt hij zich niet goed. Hij heeft last van een heftige pijn op de borst die niet over gaat, ook niet als hij in bed ligt. Het voelt erger dan een jaar geleden. De volgende dag heeft hij het druk maar besluit toch langs de huisarts te gaan. Deze maakt een ECG en op basis daarvan besluit hij Rob door te verwijzen naar een cardioloog. Rob googlet en kiest voor St. Antonius Cardicare in Blaricum omdat dit cardiologiecentrum deel uitmaakt van het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. Hij kan er de volgende dag al terecht maar dat komt hem niet goed uit. Het wordt een afspraak voor woensdagochtend 8.00 uur.

"Achteraf realiseer je je wat een risico je neemt door niet te luisteren naar je lijf", zegt Rob. "Ik ben een nuchter type, echt niet zo snel van mijn stuk te brengen. Zelfs die ochtend, toen de cardioloog van Cardicare zei dat hij mij geen inspanningstest wilde laten doen omdat de kans groot was dat ik afgelopen zondag een infarct had gehad, wilde ik het niet geloven. Ik liep toch nog gewoon rond? Ik was aan het werk net als altijd, met mij was echt niets aan de hand. Maar de cardioloog hield voet bij stuk. Terwijl ik in de wachtkamer zat had hij alles al geregeld. Ik moest direct door naar de Eerste Hart Hulp in Nieuwegein en ze vonden eigenlijk dat ik niet zelf moest gaan rijden. Ze hadden het over een ambulance maar dat vond ik echt onzin. Ik was toch ook met de auto gekomen? Ik kon op dat moment kennelijk nog niet accepteren dat er wel degelijk iets aan de hand was.

Ik heb mijn vrouw en zoon gebeld maar ben uiteindelijk toch zelf naar Nieuwegein gereden. Daar kon men uit mijn bloed weliswaar opmaken dat ik geen infarct had gehad maar dat er wel sprake was van een ernstig zuurstoftekort rondom het hart. Ik moest op zo kort mogelijke termijn gekatheteriseerd worden. Diezelfde middag lag ik al op de tafel in de katheterisatiekamer. Het werd allemaal zo snel en adequaat geregeld: uitleggen wat ze gingen doen, het inbrengen van de katheter, het lokaliseren van de vernauwing, de beslissing van het team om meteen een stent te plaatsen. Je kon aan alles merken dat dotteren dé specialisatie is van dit ziekenhuis. Terwijl ik daar op tafel lag en mee keek op de schermen en dat hele team van medisch personeel aan het werk zag met mijn hart, begon ik mij langzaam te realiseren dat ik met een tijdbommetje in mijn lijf had rondgelopen."

"Uiteindelijk heb ik nog drie dagen in het ziekenhuis gelegen. Voor ik naar huis ging heb ik een fietstest gedaan, niet voluit maar voor 80%, en na een maand moest ik terugkomen voor een nieuwe inspanningstest. Nu voor 100%. Dat ging fantastisch. Op dit moment gaat het goed met me. Ik ben nog niet helemaal klaar in Nieuwegein. Ik moet daar nog voor controles terugkomen, ook omdat er nog een tweede, kleinere vernauwing is gezien waar misschien nog iets aan gedaan moet worden. Het is dus nog even afwachten."

"Ik ben erg blij dat ik heb gekozen voor een hartonderzoek in een cardiologiecentrum. Ik kon er snel terecht, als ik had gewild meteen de volgende dag al en alle onderzoeken doen ze in één keer. Omdat Cardicare een onderdeel is van het St. Antonius Ziekenhuis verliep de overdracht van het Blaricumse centrum naar Nieuwegein perfect. Ik ben echt fantastisch behandeld maar dat neemt niet weg dat je daarna toch emotioneel in een achtbaan terecht komt. In hele korte tijd gebeurt er zo veel met je. En dan gaat het ook nog eens over je hart. Achteraf snap ik bijvoorbeeld niet dat ik zo laconiek bleef, dat ik niet de mogelijkheid heb aangegrepen om zo snel mogelijk een cardioloog te zien. Dat kon echt wel,  maar ik vond mijn agenda belangrijker. Ongelooflijk. Gezondheid is uiteindelijk het allerbelangrijkste wat er is."